ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΕΝΠΕ ΟΜΙΛΙΑ του εκπρόσωπου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, τον Γιάννη Μοίρα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και Περιφερειακό Σύμβουλο Πειραιά

Λεπτομέρειες

Δημιουργηθηκε στις Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017 20:44

Ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση και σας μεταφέρουμε τους θερμούς χαιρετισμούς του

Προέδρου του Κινήματός μας και Υπουργού Εθνικής Άμυνας του Πάνου Καμμένου.

Μία από τις βασικές αναγγελίες, όταν σχεδιαζόταν, παρουσιαζόταν και ψηφιζόταν ο λεγόμενος Καλλικράτης, ήταν ότι οι νέες, αιρετές ως προς τη διοίκησή τους Περιφέρειες, θα συστήνονταν και θα λειτουργούσαν υπό τη μορφή και υπό το ρόλο μικρών κυβερνήσεων.

Ήταν έντονες οι επιφυλάξεις και η κριτική που είχαν διατυπωθεί τότε πάνω σε αυτό. Όχι βέβαια ως προς την αναγκαιότητα της μετάβασης σε ένα πρότυπο περιφερειακής διακυβέρνησης που σε προηγμένα ευρωπαϊκά και όχι μόνο κράτη έχει αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης, δημιουργίας και προόδου σε όλα τα επίπεδα, διοίκηση, οικονομία, κοινωνία  αλλά κυρίως ως προς την ειλικρίνεια, τον ρεαλισμό και την υλοποιησιμότητα που υπήρχαν ή που δεν υπήρχαν πίσω από αυτές τις αναγγελίες.

Τα 7 χρόνια που μεσολάβησαν από το 2010 μέχρι το 2017 είναι αρκετά για να κρίνουμε τα ίδια τα αποτελέσματα. Αποτελέσματα τα οποία έρχονται δυστυχώς να επιβεβαιώσουν τις επιφυλάξεις και την κριτική που είχαν αρχικά ασκηθεί.

Πρώτον, επιβλήθηκε η μετακύληση σημαντικών και βαριών ευθυνών και υποχρεώσεων, όχι όμως και αντίστοιχων ουσιαστικών αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος σε περιφέρειες και δήμους δίχως να συνοδεύεται από την ανάλογη και αναλογική μετακύληση οικονομικών πόρων και ανθρώπινου δυναμικού. 

Βρέθηκαν δηλαδή και οι δυο βαθμίδες της τοπικής αυτοδιοίκησης εμπρός σε ένα βουνό ευθυνών και υποχρεώσεων δίχως να έχουν τα λεφτά, δίχως να έχουν τα στελέχη, δίχως να έχουν τους υπαλλήλους προκειμένου να αντεπεξέλθουν.

Και δεν μιλάμε φυσικά μόνο για υποθέσεις της τοπικής και της περιφερειακής καθημερινότητας αλλά και για μείζονος σημασίας τομείς στρατηγικής προοπτικής.  Στρατηγικής δηλαδή μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης προοπτικής.

Δεύτερον, όπως παρατήρησα μόλις προηγουμένως σημειώθηκε το παράδοξο να υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις αναληφθείσες ή επιβληθείσες αν προτιμάτε ευθύνες και υποχρεώσεις και στις ουσιαστικές αρμοδιότητες οι οποίες δόθηκαν. 

Έτσι εμφανίζεται η περιφέρεια να περιορίζεται στην αδράνεια και στα στεγανά ενός θεσμού γνωμοδότησης σε πολλές περιπτώσεις εκεί που κανονικά θα έπρεπε όχι μονάχα να μελετά, να εκτιμά, να κρίνει και να γνωμοδοτεί αλλά να σχεδιάζει, να αποφασίζει, να πράττει και να υλοποιεί δίνοντας άλλη ταχύτητα και άλλη δυναμική τόσο στην αντιμετώπιση των τρεχουσών αναγκών αλλά και στη συνολική εξέλιξη κάθε περιφέρειας.

Είναι κοινή πιστεύω η εμπειρία των περισσότερων από εμάς όπου η περιφέρεια είναι έτοιμη παρόλες τις θεσμικές αδυναμίες και τις ανεπάρκειες σε πόρους και προσωπικό να προχωρήσει αποφασιστικά και να υπερβεί τις αντικειμενικές δυνατότητες που τις έχει ορίσει ο Καλλικράτης. Αλλά σκοντάφτει παρόλα αυτά πάνω στο δαιδαλώδες και πολυπλόκαμο σύστημα της γραφειοκρατίας της κεντρικής διοίκησης.

Τρίτο σημείο άμεσα συνδεόμενο με τα δυο προηγούμενα. Εξακολουθεί και διατηρείται ο θεσμός της αποκεντρωμένης διοίκησης ως ενός μηχανισμού βαριάς παραδοσιακής γραφειοκρατίας αλλά και ως εκτελεστικού βραχίονα της κεντρικής διοίκησης του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης μαζί με τους κομματικούς συσχετισμούς που αυτή εκφράζει.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια πραγματικότητα όπου ο πολίτες κάθε περιφέρειας ψηφίζει και επιλέγει την αιρετή του διοίκηση η  οποία από την πρώτη στιγμή της εκλογής και επιλογής της βρίσκεται εγκλωβισμένη μπροστά σε έναν εντός ή εκτός εισαγωγικών διορισμένο τοποθετημένο αγά, ο οποίος είναι η αποκεντρωμένη διοίκηση.

Αυτό φίλες και φίλοι δεν ονομάζεται εκσυγχρονισμός. Ονομάζεται αναχρονισμός.  Δεν ονομάζεται υπέρβαση των παλιών μοντέλων διοίκησης και εξουσίας αλλά επ΄ ωφελεία αυτών και με σκοπό την επιβίωσή τους μιλάμε για μια παράβαση του νοήματος και της ουσίας του μοντέλου της καλλικρατικής περιφέρειας όπως τουλάχιστον ήθελαν να την παρουσιάσουν εκείνοι οι οποίοι είχαν φέρει και είχαν ψηφίσει τον Καλλικράτη.

Τέταρτο σημείο και τελευταίο ως απόρροια όλων των προηγούμενων, η περιφέρεια δεν έχει καταφέρει παρόλη τη φιλοτιμία, την υπευθυνότητα και την αγωνιστικότητα πολλών αξιωματούχων και εκπροσώπων να κόψει τον ομφάλιο λώρο της άμεσης σύνδεσης άρα της εξάρτησης και της αλληλοεπήρειας της τοπικής αυτοδιοίκησης με το κεντρικό σύστημα εξουσίας, το κυβερνητικό και φυσικά το κομματικό.

Έτσι διαπιστώνουμε παρεμβάσεις οι  οποίες μας αφήνουν έντονα προβληματισμένους.  Όχι από την πλευρά της Περιφέρειας, του Περιφερειάρχη και της αντιπολίτευσης εντός Περιφέρειας, που συνήθως προσπαθούν να προωθήσουν θεμιτά ζητήματα και θεμιτέ ανάγκες μέσα από τα κόμματα με τα οποία συνδέονται με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, αλλά παρεμβάσεις μέσω της κεντρικής εξουσίας και του κομματικού συστήματος, που επιδιώκουν και επιχειρούν να περάσου και να επιβάλουν κεντρικές πολιτικές αντιθέσεις, κεντρικές πολιτικές αντιπαλότητες, κεντρικές πολιτικές σκοπιμότητες, πάνω στην Περιφέρεια και γενικά πάνω στους αυτοδιοικητικούς θεσμούς, τα όργανα και τους εκπροσώπους.

        Θυμόμαστε σίγουρα όλοι το σήμα που εκπέμφθηκε και μάλιστα θυμόμαστε από πού και από ποιους εκπέμφθηκε για εμπάργκο και μποϊκοτάζ στα εξαιρετικής σημασίας αναπτυξιακά περιφερειακά συνέδρια που διεξάγονται κατόπιν πρωτοβουλίας της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού.

        Και είναι άξιοι συγχαρητηρίων όλοι όσοι παράκουσαν αυτό το σήμα για εμπάργκο και μποϊκοτάζ, παραβρέθηκαν και παρευρίσκονται στα συνέδρια εκφράζοντας ακόμα και τις διαφωνίες και την κριτική τους. Είναι θεμιτό αυτό.

        Και επειδή ο κομματισμός, ειδικά ο παλαιός κομματισμός συνδυάζεται πάντοτε και με τα παιχνίδια της αιτιοκρατίας, είδαμε και διαπιστώσαμε πόσο ετερόμορφη και υποκειμενική ήτανε για παράδειγμα η μιντιακή κάλυψη και περιγραφή ανά Περιφέρεια σε ότι συμβαίνει μέσα σε αυτές και δυστυχώς και στις πρόσφατες πλημμύρες.

        Αλλού έφταιγαν ο όγκος και η ένταση της βροχόπτωσης, μαζί φυσικά με την κυβέρνηση και αλλού όπου ήταν πολλαπλάσιος ο όγκος και η ένταση της βροχόπτωσης και μέσα σε μικρότερη γεωγραφική έκταση, έφταιγαν η κυβέρνηση και ο Περιφερειάρχης όχι τα ακραία φαινόμενα.

        Δεν αναδεικνύω ευθύνες. Απλά αναδεικνύω μία αντίφαση που σχετίζεται με τα fakenews μιντιοκρατίας και πώς όλα αυτά επιδρούν πάνω σε ότι όλοι εμείς προσπαθούμε να κάνουμε.

        Αυτά τα παιχνίδια φίλες και φίλοι δεν βοηθούν και δεν κολακεύουν κανέναν από τις Περιφέρειες και την τοπική αυτοδιοίκηση και σίγουρα όχι τον πολίτη, τον οποίον είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε.

        Εδώ λοιπόν χρειάζεται από όλους μας σοβαρότητα, χρειάζεται ενότητα, χρειάζεται αλληλεγγύη ανάμεσά μας, ανεξάρτητα από ποιο κόμμα τυχόν προέρχεται καθένας από εμάς, ειδικά για καταστάσεις για τις οποίες δεν έχουμε ακόμα τα μέσα και τις δυνατότητες να ανταπεξέλθουμε και ούτε φέρουμε την αντικειμενική και για όσους μας αφορά ως νεότερους, τη διαχρονική ευθύνη.

        Ιδού λοιπόν τι ζητάμε και τι προτείνουμε ως Ανεξάρτητοι Έλληνες με βάση τα προηγούμενα.  Ενίσχυση και επάρκεια σε οικονομικούς πόρους και προσωπικό.

        Η αποκέντρωση απαιτείται να γίνει έργο και πραγματικότητα. Όχι να μένει ένα σλόγκαν που εξυπηρετεί μεν τη συρρίκνωση του κράτους, αφήνοντας όμως παντού εκκρεμότητες και προβλήματα, στις Περιφέρειες και στους Δήμους.

        Δεύτερον, ενίσχυση των ουσιαστικών αρμοδιοτήτων για να αποκτήσει ο θεσμός το πρόσωπο, το χαρακτήρα, τη δυναμική και τα αποτελέσματα που πρέπει να έχει σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα.

        Όχι να είναι ένας χαμάλης, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, ευθυνών και υποχρεώσεων, δίχως τα μέσα και δίχως τις δυνατότητες να ανταπεξέλθει.

        Τρίτον, κατάργηση της αποκεντρωμένης διοίκησης υπό τη μορφή που υπάρχει και λειτουργεί σήμερα, προκειμένου εκείνος που εκλέγεται από τον πολίτη και είναι υπόλογος απέναντι στον πολίτη, να είναι και ο αρμόδιος και ο υπεύθυνος να τον υπηρετεί άμεσα, δίχως γραφειοκρατίες, δίχως εμπόδια, δίχως καπέλα και δίχως καπελώματα.

        Τέταρτο και τελευταίο προτείνουμε το σταδιακό αποχρωματισμό του θεσμού από τη βαριά χρωματική πινελιά των κομμάτων.

        Δυστυχώς εδώ χρωματίστηκαν μέχρι και τα ανθρωπάκια του χάρτη, όπως ακούσαμε από προηγούμενο ομιλητή. Αποχρωματισμό λοιπόν του θεσμού από τη βαριά χρωματική πινελιά των κομμάτων και αυτό μέσω της θέσπισης και εφαρμογής του μοντέλου της απλής αναλογικής, η οποία εκ των πραγμάτων έρχεται και δημιουργεί πλαίσιο και προϋποθέσεις για συναινετικές νοοτροπίες, συναινετικές διαδικασίες, συναινετικές λειτουργίες και για συμμαχικά σχήματα.

Και τα οποία δεν μπορεί παρά να είναι είτε διακομματικά, είτε υπερκομματικά. Καλό το ένα, θα έλεγα, καλό και το άλλο. Ειδικά όταν μιλάμε για Περιφέρειες και για Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Κάποιοι επικρίνουν την Κυβέρνηση και την κυβερνητική πλειοψηφία εντός Βουλής, ότι δεν έχουν αλλάξει, μέσα σε τρία χρόνια, τα πάντα μέσα στο Κράτος και τη Δημόσια Διοίκηση, τόσο οριζοντίως, όσο και καθέτως.

Το τραγελαφικό είναι ότι την κατηγορούν εκείνοι, οι οποίοι τα δημιούργησαν. Και μάλιστα όχι μέσα σε τρία χρόνια, αλλά σε τέσσερις δεκαετίες.

Επειδή, όμως, η Κυβέρνηση, η παρούσα Κυβέρνηση, ως νέα και άφθαρτη στην εξουσία, σε σχέση με τους επικριτές της και όλους όσους της προσάπτουν πράγματα και μπορεί και οφείλει να είναι μεταρρυθμιστική εκεί όπου το έχει πραγματικά ανάγκη η χώρα.

Εμείς, λοιπόν, της προτείνουμε και βλέπω Υπουργούς μπροστά μας, να προχωρήσει δυναμικά, να προχωρήσει αποφασιστικά και στο πλάι της σε αυτήν τη διαδρομή να σταθούν και να τη στηρίξουν όσοι πραγματικά επενδύουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, την πιστεύουν και τη στηρίζουν.

Όσο για την προτροπή του προλαλήσαντος, κύριοι Βορίδη, να μην επενδύετε πάνω σε αυτά τα οποία παρουσιάζονται και εξαγγέλλονται, εγώ θα σας πρότεινα να μην επενδύσετε πάνω σ’ αυτά τα οποία σας είπε ο κύριος Βορίδης.

Υπό την έννοια ότι σ’ ένα Συνέδριο προσπάθησε να μεταφέρει ένα κλίμα δημοσκοπήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για λογαριασμό του ΣΚΑΪ. Και όπως γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, αυτές οι δημοσκοπήσεις, εκ των πραγμάτων διαψεύδονται.

Ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση. Καλή επιτυχία στις εργασίες σας. Να είστε καλά.